Hoe breng je ouders, school en kind écht met elkaar in verbinding? Voor Fatima-Zohra Sidali, brugfunctionaris binnen INOS en voornamelijk werkzaam bij basisschool John F. Kennedy, is dat de kernvraag van haar werk. Met een open houding, grote betrokkenheid en praktische blik weet ze deuren te openen. Letterlijk én figuurlijk.
‘Als brugfunctionaris probeer ik de afstand tussen ouders en school kleiner te maken,” vertelt Fatima-Zohra. „Soms voelen ouders zich niet gehoord, weten ze niet goed hoe de school werkt of worden ze onzeker in hun ouderrol. Dan ga ik met ze in gesprek, vaak gewoon aan de keukentafel. Wat is er aan de hand? Wat speelt er? Wat ik hoor, en ook zie, breng ik terug naar de leerkracht, zodat begrip ontstaat aan beide kanten. Soms lijkt een kind lastig, maar als je weet wat er thuis speelt, kijk je met meer zachtheid.’
Haar werk zit vol praktische handelingen: ze helpt ouders bij aanvragen voor Stichting Leergeld of Jeugdfonds Sport & Cultuur, zorgt dat een kind een bril of fiets krijgt, en soms zelfs een bedje. ‘Maar achter die praktische hulp zit vaak meer,’ zegt ze. ‘Stille armoede zie je pas als je echt bij mensen thuis komt. Daar hoor en zie je wat er speelt. Dat ouders me binnenlaten, betekent dat ze me vertrouwen. Vanuit dat vertrouwen kan ik pas echt iets betekenen.’
Elke dag is anders
‘Mijn werk is nooit hetzelfde. De ene dag help ik met een aanvraag bij de gemeente, de andere dag ben ik bij een gesprek over een scheiding of verhuizing. Soms ben ik tolk, soms luisterend oor, soms schakel ik tussen instanties. Ik doe gewoon wat nodig is, zodat een kind goed kan leren en groeien,” vertelt ze. Haar ervaring in de GGZ helpt haar hierbij. ‘Ik weet hoe belangrijk het is om écht te luisteren. Mensen voelen meteen of je hen begrijpt. Dat is het begin van alles.’
Sinds september 2024 is Fatima-Zohra Sidali brugfunctionaris bij INOS. Eerder werkte zij bij organisaties als de GGZ en Veilig Thuis, als supervisor aan Avans Hogeschool en als zelfstandig casemanager en trainer met een focus op diversiteit en interculturele conflicten.
Kleine stappen, groot verschil
Fatima-Zohra herinnert zich een moeder met vijf jonge kinderen: ‘Het was te veel, ze trok het niet meer. Dankzij regelingen van Stichting Leergeld, waarvan moeder het bestaan niet wist, konden de kinderen twee dagen per week overblijven. Ik kon haar vertellen: ‘Daar heb je gewoon recht op!’ Die rust stelde haar in staat weer écht moeder te zijn, en de kinderen vonden het geweldig. Zulke ogenschijnlijk kleine aanpassingen maken een groot verschil.’
Ze benadrukt: ‘Het werk lijkt soms klein. Een formulier invullen, een telefoontje plegen. Maar als een kind daardoor weer met plezier naar school gaat, beter tot leren komt en de thuissituatie rustiger wordt, is dat precies wat er moet gebeuren. Dat ontdek je door bij mensen thuis te komen en aandachtig te luisteren naar wat zij nodig hebben.’ Bij complexe of langdurige situaties blijft Fatima-Zohra betrokken als observator of bemiddelaar. Tegelijkertijd kent ze haar grenzen: ‘Het is belangrijk realistisch te zijn over wat je als brugfunctionaris kunt doen. Op een gegeven moment moet je ook los kunnen laten.’
Voor collega’s
‘School is een oefenplaats voor samenleven. Leerkrachten hebben naast onderwijs ook een belangrijke rol in deze ontwikkeling. Mijn tip voor collega’s die voor de klas staan is: oordeel niet te snel, wees nieuwsgierig, ga in gesprek met het kind en weet dat de brugfunctionaris er is om te ondersteunen. Soms vraagt dat om buiten de kaders denken, maar dat kan nodig zijn om kinderen en ouders effectief te helpen.’
Ze vervolgt: ‘Er kan veel frustratie spelen bij ouders. Soms is het moeilijk voor hen om mee te doen aan schoolactiviteiten. Als school moet je je bewust zijn van die beperkingen en niet te snel oordelen. Wees nieuwsgierig, stel vragen en signaleer wat er speelt. Het werk vraagt flexibiliteit. Je kunt niet alles veranderen, maar wel verschil maken waar het kan.’
