‘Ik word geïnspireerd door kunstenaars met een grote eigenheid. Denk aan schilders als Armando, Corneille en Karel Appel, maar zeker ook iemand als Banksy. Kunstenaars met vrijheid van werken. Mensen die vaak iets activistisch hebben, die In ieder geval hun innerlijke kind niet zijn kwijtgeraakt. Misschien vind ik dat ook wel zo leuk aan het werken met kinderen. Hun fantasie prikkelen en dan samen aan de slag gaan.’
Collega Hans van Moerkerk (63) heeft een lange staat van dienst in het onderwijs, maar is een nieuwe aanwinst binnen INOS. Sinds februari 2024 staat Hans aanvankelijk twee, maar momenteel drie dagen per week voor een kleutergroep van De Rosmolen. Daarnaast is hij als INOS klasbak via Phoenix ook één dag per week inzetbaar als invaller, in theorie op alle INOS-scholen. Een klasbak is een bevoegd leerkracht met een extra talent of vaardigheid, bijvoorbeeld op het gebied van kunst en cultuur. Met zijn passie voor kunst en muziek verrast Hans leerlingen van INOS-scholen als hun eigen groepsleerkracht uitvalt.
‘Als klasbak mag ik mijn eigen programma draaien; lekker creatief doen met de kinderen, workshops geven,” verduidelijkt Hans. „Ik krijg een berichtje dat een school me nodig heeft en dan stap ik, meestal met de benodigde materialen, in de auto. Met de onderbouw en middenbouw ga ik knutselen, tekenen en schilderen. De bovenbouw leer ik linosnijden en afdrukken. Linoleum, gutsen en allerlei drukpersmateriaal neem ik zelf mee. Het gebeurt regelmatig dat ik ’s ochtends vroeg pas hoor op welke school ik verwacht word. Zo’n klasbakdag maakt de werkweek intensief, maar heel leuk.’
Voor de leerlingen is de komst van klasbak Hans meestal een feestje. „Ze zijn bijna altijd hartstikke enthousiast, vinden het leuk iets anders te doen dan het reguliere lesprogramma. In de pauze roepen ze vaak al: meester, mag ik weer beginnen?”
‘Als klasbak mag ik mijn eigen programma draaien, lekker creatief doen met de kinderen en workshops geven’
Droom
Hans van Moerkerk wist op de basisschool al dat hij leerkracht wilde worden. ‘Het leek me een mooi vak. Mijn vader wilde ook onderwijzer zijn, maar in zijn tijd was er geen geld om te studeren. Hij overleed toen ik zes was en heeft zijn droom nooit kunnen waarmaken. Misschien blijven leerlingen die iets speciaals hebben mij daardoor het beste bij. Ik heb wel iets met ze. Dat heeft ongetwijfeld te maken met mijn eigen jeugd.’
In zijn lange onderwijsloopbaan was Hans nooit bang voor verandering. Kreeg hij het gevoel dat de werkdruk groter werd dan het werkgeluk? Dan was het tijd om de bakens te verzetten. ‘Na mijn start als leerkracht in het basisonderwijs werkte ik jaren in diverse leidinggevende en coördinerende functies op verschillende scholen in het speciaal onderwijs. Dan maak je het nodige mee hoor. In die periode deed ik ook veel ziektevervangingen. Op een gegeven moment werd het me te veel. Ik dacht: nu heb ik het helemaal gehad. Als ze me morgenochtend maar niet bellen met een ziekmelding. Een signaal dat het roer om moest.’
Reflecterend: ‘En toen heb ik de boel op een rijtje gezet. Wanneer had ik nou eigenlijk het meeste plezier in mijn werk? Bij de kleuters. Waarom was dat dan? Omdat ik met ze kon knutselen, tekenen en schilderen. Het klinkt misschien truttig, maar ik vond het altijd zo gezellig. Knutselen, gitaar spelen, heel ontspannend. Een creatieve onderwijsbaan was dus echt iets voor mij. Toen ben ik de docentenopleiding tekenen en schilderen bij Fontys Kunstacademie in Tilburg gaan doen.’
Nieuwe start
Gecombineerd met zijn expertise in beeldende vorming was dat een perfect uitgangspunt voor een nieuwe start op een vmbo-school, eerst in Tilburg, later in Oirschot. ‘Met kinderen in de puberleeftijd die het liefst met hun handen bezig zijn; die dingen willen doen, hè? Hartstikke leuk om ze te motiveren. Ik kreeg ze aan het werk hoor. Maar ik stond wel altijd in de file. En toen kwam de vacature bij INOS voorbij.’
Als ‘veteraan’ in het onderwijs herinnert Hans zich de periode nog goed toen er nauwelijks onderwijsbanen waren. ‘Je kunt het je nu bijna niet voorstellen; áls er een keer een vacature vrijkwam, reageerden er wel honderd mensen. Dat is nu heel anders. Ik begrijp heel goed dat werkgevers zuinig zijn op hun mensen.’
Dat neemt niet weg dat Hans zich een hoedje schrok toen hij na zijn eerste werkweek bij INOS een telefoontje van collega Koen Ballemans van Phoenix kreeg. ‘Ik dacht: oh jee, er is iets mis, er is iets fout, ik heb iets niet goed gedaan.’ Met een brede grijns: ‘Maar Koen wilde alleen weten hoe het met me ging. Dat warme bad bij INOS doet me goed. Ik voel me heel welkom.’
Punk en rock
Kunstenaar, klasbak, kleutermeester. Hans van Moerkerk is het type op wie de jaren nauwelijks vat krijgen. In zijn vrije tijd is hij al 30 jaar zanger/gitarist in de band Fat Men First. Want naast tekenen en schilderen is muziek dé manier voor Hans om te ontspannen. Het liefst met stevige punk of meer classic rock van onder andere de Sex Pistols, The Clash, Neil Young, Jimi Hendrix of Herman Brood. Voor de kleuters speelt meester Hans minder heftige klassiekers. ‘Liedjes van het seizoen. En Dikkertje Dap.’
